Hallo iedereen!

Welkom op mijn weblog over het woelige leven van een juf in spe!

Na aandringen van een vriendin (”Suus, doe het nou, dat is leuk, echt iets voor jou!”) heb ik besloten om ook maar te gaan bloggen. Ik zal jullie een kijkje geven in mijn oh zo interessante leven (ahum).

Zoals je misschien al gezien had schrijf ik veel over het onderwijs, het onderwijs in het algemeen en wat ik zoal in mijn stages meemaak en waar ik in mijn studie tegenaan loop. Ikzelf ben heel enthousiast over het onderwijs en hoop met mijn schrijfsels anderen ook enthousiast te kunnen maken?? Dit is echter niet de enige reden van deze blog. Een van mijn hobby’s is namelijk schrijven. Ik vind het heerlijk om van me af te schrijven maar ook schrijf ik regelmatig vertelverhalen die ik tijdens mijn lessen terug laat komen. Deze blog is dus een prima manier om aan mijn schrijfbehoefte te voldoen.

Er rest mij nu nog een ding te zeggen: tot schrijfs!

Liefs Suus

Vandaag was het dan zover, als een kind zo blij parkeert hij zijn auto, loopt naar binnen en ja hoor, hij krijgt groen licht, ga maar! Trots loopt hij met de sleuteltjes in zijn hand en stapt in, ik ernaast. Na een snelle kus trapt hij het gaspedaal in en gaan… Even hou ik mijn hart vast en stiekem gluur ik naar de kilometerteller maar, na een paar bochtjes gehad te hebben krijg ook ik de smaak te pakken. Wow, dat gaat lekker zeg, lekker fel, lekker snel, ik voel me net een autocoureur (met als detail dat ik niet achter het stuur zat, detail), raampje open, haren in de wind, heerlijk! Ik begin er steeds meer lol in te krijgen! Het grappige is dat je zoveel bekijks hebt, wat een aandacht. Ik ben geloof ik in zo’n korte tijd nog nooit zoveel aangestaard maar aan al het goede komt een einde. Een uurtje (oke, een dik uurtje dan) komen we terug bij de garage. Met pijn in het hart stappen we uit en overhandigd hij de sleuteltjes weer en ja, we zijn eruit. In plaats van die zwarte wordt het toch deze kleurstelling……als dat toch eens waar zou zijn ……

Liefs Suus

Iets wat begon als een maf idee, zomaar een hersenspinsel groeide uit tot een maffe actie. Ik bedoel, zo loop je in ons koude kikkerlandje en zo loop je langs de Eifeltoren, langs de Seine. Waar ik het over heb? Parijs, de stad der romantiek, der liefde, der…(ach, vul het zelf maar in ).

Daar zit je dan, om kwart voor zeven ‘s ochtends in de auto, onderweg naar een onbekende (voor mij althans) stad, een stad die ik kende van de ansichtkaarten, van televisie. Die stad waar ik zo nieuwsgierig naar was. Elke kilometer die we reden was er een dichterbij en toen, eindelijk, kwamen we aan. Van de auto in de trein naar hartje Parijs.

Eerst op de Avenue Champs des Elysees


een stokbrood halen en al etend verder lopen, de stad verkennen, kriskras de mooie plekjes ontdekken. Ik noem bijvoorbeeld: Arc de Triomphe, Eifeltoren, Centre George Pompidou, Hotel de Ville om vervolgens tegenover de Notre Dame koffie te gaan drinken in een klein café. Veel te dure koffie en thee en nu is dat nog niet zo erg als de service geweldig was maar deze liet veel te wensen over, heel veel zelfs. Ik bedoel maar, ik ben ook niet altijd vrolijk maar de koffiemevrouw sloeg echt alles! Snel weer verder dus naar de wijk Sorbonne (de universiteitswijk). Wow, ik dacht dat ik al op een geweldige plek zat om te studeren maar dit slaat echt alles, wat een luxe om daar te zitten, prachtig. Vervolgens naar Jardin du Luxembourg, Louvre, Basilique du Sacré-Coeur in de wijk Montmartre om weer terug te gaan naar het Gard du Nord.

Eerst een gezellig eettentje opzoeken, tafeltje voor twee, een heerlijke steak om af te sluiten met, natuurlijk hoe kan het ook anders, Camembert (ja, als je in Parijs zit moet je het goed doen ).

Na het eten doodmoe weer de RER in om terug te komen bij de parkeergarage, even betalen en wegrijden……dachten we! Natuurlijk overkomt ons dit weer, het kaartje doet het niet en de slagboom blijft eigenwijs dicht, wat nu? Stiekem komt de gedachte in me op dat we dan maar de nacht in Parijs moeten blijven maar helaas, na wat boze gezichten, een niet-begrijpende Franse slagboommevrouw en het fantastische Engels van mijn vriendje en niet te vergeten, die ene euro bijbetalen reden we dan toch weg, weg uit de stad der liefde, der romantiek…

Liefs Suus

Er is iets vreselijks gebeurd in het Kröller-Müller Museum, de verstrooide professor Achjee is de code van zijn kluis vergeten. Wat nu zul je zeggen? Nou, we hebben jou hulp nodig! Kom dit weekend naar het Kröller-Müller Museum en help professor Achjee de code terug te vinden.

Dit weekend (8 en 9 april) is het museumweekend in het Kröller-Müller Museum met het thema ”de kunst van het weten”, een weekend georganiseerd door Pabo-studenten (waaronder ik dus ) Dit weekend is speciaal voor kinderen tussen de 6 en 12 jaar en zij maken hun zoektocht door de beeldentuin en leren om met andere ogen naar kunst te kijken. Tijdens dit weekend is het de bedoeling dat kinderen niet alleen naar de kunst gaan kijken maar er ook iets mee gaan doen, kunst is meer dan kijken alleen.

Ik wil er nog niet teveel over vertellen maar ik kan je zeggen dat het weekend de moeite waard zal zijn, er is meer te zien dan enkel de kunstwerken…

Kröller-Müller Museum:
Houtkampweg 6
6731 AW Otterlo
Postbus 1
6730 AA Otterlo
telefoon 0318591241

Dit weekend van 11 uur tot 16 uur geopend.
Entree 0-6 : gratis (inclusief museumweekendactiviteit).
Entree 6-12 : 3 euro (inclusief museumweekendactiviteit).
Entree volwassenen : 6 euro (inclusief museumweekendactiviteit).

Voor meer informatie kijk op de website van het Kröller-Müller Museum.

Liefs Suus

P.s. Komen he!

Zoals jullie gezien hebben log ik niet meer zo vaak als eerst. Heeft JuffieSuus er geen zin meer in? Nee, dat is zeker niet het geval. Het punt is dat ik nu dan ook echt verhuist ben (oke, dit weekend moest ik weer even terug naar mijn ouders want ik heb de auto dringend nodig) maar heb geen internet . Misschien dat dat binnenkort wel gaat komen maar wanneer, geen idee, we zullen zien.

Voorlopig, tot mijn grote spijt, wat minder logjes maar zodra ik internet heb…

Liefs Suus

Vandaag is het dan zover, ik ga verhuizen! Elk moment kan ik gebeld worden (nou ja elk moment, waarschijnlijk niet voor 12 uur) dat ik de sleutels mag komen ophalen. Even speelt nog door mijn hoofd, het is toch geen 1 april grap? Ik zie al helemaal voor me dat ik opgewonden en blij het studentenhuis binnenren, de kamer binnenga, mijn hand uitsteek voor de sleutels om vervolgens keihard uitgelachen te worden en op de achtergrond 1 april wordt geroepen, het zou toch niet?

Zijn jullie al voor de gek gehouden vandaag of heb je zelf een grap uitgehaald?

Liefs Suus

”JuffieSuus, ben je al gebeld?”

Nee, helaas. En hoe later het wordt hoe meer ik denk dat die kamer niet doorgaat, helaas, kans voorbij en ik zat zo dichtbij. Waarom nou niet, ik zal heus waar een leuke, gezellige, nette huisgenoot zijn, beloofd! Maar mijn smeekgebeden mochten niet baten, de telefoon bleef angstig stil. Nou ja, ik zet het uit mijn hoofd, maar weer op weg naar de volgende kijkavond.

Of…zal ik zelf eens bellen?? Ik pak de telefoon en…

Wat toevallig, ik heb net je gegevens voor me liggen en wilde je net bellen. Wanneer kom je het contract tekenen?

Even kijk ik verbaasd, contract tekenen? Euh, ja natuurlijk, ik pak mijn agenda. Om even later blij uit te roepen, u heeft mijn hele dag goedgemaakt!

Even later loop ik de klas weer in.

”JuffieSuus, ben je al gebeld?”

Ik glimlach, nee ik heb zelf gebeld en ja, ik heb de kamer! Die glimlach zit er nog steeds op en denk dat hij er voorlopig niet af te wassen is!

Liefs Suus

Vandaag was het dan zover, zou ik gebeld worden voor die kamer? Ze zouden vandaag of morgen bellen dus, telefoon hard aan en ook op tril, in mijn zak en voor de zekerheid de oplader mee, je weet tenslotte maar nooit.

Vanochtend heb ik ook aan mijn leerlingen verteld dat ik vandaag waarschijnlijk werd gebeld voor die kamer. Ik vertelde over de kijkavond (dat het zo op Idols leek omdat je om beurten iets over jezelf moest vertellen, jury en door naar de volgende ronde).

”JuffieSuus, je zit anders nu wel in de finale hoor!”

Ja, dat klopt. Nadat ik alles had uitgelegd gingen we aan het werk. De telefoon nam de hele dag zowel bezit van mij maar bijna nog erger van mijn leerlingen:

”Pssst, JuffieSuus, ben je al gebeld? Nee? Jammer, misschien zo wel!”
”JuffieSuus, ga je huilen als je het niet geworden bent?” (nee).
”En, en, en, al telefoon? Ben je erg zenuwachtig?”
”Jij wordt het echt wel hoor, ze kiezen je heus wel! ”

Het mooiste was dat hoe verder de dag vorderde mijn kamer steeds groter werd. En aan het eind van de dag:

”En JuffieSuus, is het huis van jou?”

Haha, zo leuk dat medeleven en ik moet zeggen dat dat ook erg fijn was want je raadt het al, ik ben niet gebeld, verdorie. Ze bellen dus morgen (en waarschijnlijk bel ik hun morgen tussen de middag, zo). Het zal mij benieuwen, duimen jullie mee?

Liefs Suus

Wat ik ermee heb weet ik niet, waarom weet ik ook niet maar ik heb het nu eenmaal. Telkens weer val ik voor hem, kan ik mezelf niet bedwingen en moet ik hem hebben! Je ligt daar voor me, zoet en ik wil je, ik wil niets liever dan jou. Je huid is glad, strak en gewoonweg mooi om een goedgebouwd lichaam, ik wil je en wel nu. Ik zou je wel kunnen opeten!

Of ik het over mijn nieuwe liefde heb? Nee hoor. Ik heb het over kersen. Al mijn hele leven ben ik verslaafd aan kersen en alles waar een kersensmaakje aan zit. Wat voor een thee wil je? Kersen. Een ijsje? Doe maar kersensmaak. Taart? Kersenvlaai graag! Gek genoeg eet/drink ik meer dingen met kersensmaak dan dat ik werkelijk echte kersen eet maar…als er echte kersen in huis zijn leven die niet lang.

Waar deze verslaving vandaan komt, geen idee, het is er gewoon en eigenlijk wil ik er ook helemaal niet vanaf.

Hebben jullie ook een onverklaarbare verslaving?

Liefs Suus

Zoals sommige misschien al weten, ik geef regelmatig dramalessen op mijn stage (groep acht) en heb mijn vaste dramamiddag. Erg leuk!

Nu is drama niet het gemakkelijkste vak om te geven, het betreft een vrije situatie waar leerlingen erg druk van worden (de mijne zeker ) en het is een kunst om telkens opnieuw wat te bedenken. Natuurlijk zijn er wel veel ideeënboeken waar je uit kunt putten maar er bestaat geen handleiding of methode waarin staat ”zo moet het” (gelukkig maar).

Aanstaande maandag is het weer zover, dramamiddag en ik ben druk aan het denken over een leuke/gevarieerde en vooral leerzame dramales (hoor je mijn hersens kraken ). Nu zat ik te denken aan het programma van BNN De Lama’s. Zou het leuk zijn om les te ontwerpen met verschillende spelletjes uit De Lama’s? Ze zijn gewend aan een improvisatie en het is, denk ik, origineel.

Wat denk jij, wordt dat een leuke les of zal drama een drama worden?

Liefs Suus